۱۳۹۴ فروردین ۴, سه‌شنبه

Fog (*)

بعد اینکه چند روزی خواب‌های وحشتناکی، از قصد کشتن یک نفر بیربط گرفته تا دنبال شدن به قصد کشت توسط یک نفر بیربط، میبینی، به امروزی میرسی که هرچقدر هم سعی کنی تمرکز کنی، ذهنت بسته اس و درست نمیشه. هر روش تمرکزی هم که امتحان میکنی مثل پرتاب بومرنگی میمونه که بعد اندک مدتی با سرعت بیشتری برمیگرده روی صورتت. باید بهتر از بومرنگ هم تشبیهی بشه پیدا کرد.

یه جایی بین تورنتو و استانبول، یه اتفاقی یا شاید سلسله اتفاقاتی افتاد. الان دیگه یادم نمیاد چی بود و کی شد ولی اثراتش از ناخودآگاهم وقتی که هوا تاریک میشه دوباره می‌زنه بالا. الان هم فقط نشستم اینجا تا یه طوری «این نیز بگذرد»ی اتفاق بیفته.

شاید بشینم Radiohead گوش کنم، شاید هم صرفاً به ریدیوهد فکر کنم. توی لیست کارهای مانده‌ام، در چند روز آتی تگ «برنامه ریزی آینده» قراره پاک شه - حداقل برای مدت مدیدی. الان که فکر میکنم Black Keys هم بد نیست؛ ولی آهنگ‌هاشون قوت موسیقیایی آهنگهای ریدیوهد رو ندارن.

مثل اینکه یه جایی بین این و این گیر کنی.

* از ــــــ

۱۳۹۴ فروردین ۱, شنبه

سال نوی خورشیدی

نمیدونم از دیروز کدوم بیشتر در خاطرم خواهد موند: تلاش مذبوحانه من و از. برای دیدن کسوف خورشید، یا برنامه‌ی پارتی مانند شبی که بیشتر آدم‌ها رو یا نمیشناختم یا حال سلام علیک کردن باهاشون رو نداشتم.

با چاقویی که برای من دیشب گم شد و امروز بعد از ظهر دوباره پیدا، ولی به طور کلی هرگز گم‌شده نبود و کلاً دست اح. بود، به نظرم میاد برای سال جدید - یا حداقل برای آینده‌ی نزدیک - باید حواسم باشه کمتر نسبت به باورهای خودم اطمینان داشته باشم. بودن توی ترکیه، ذهنم رو به مدل مدیریتی گستاخانه و متکبرانه‌ای متمایل کرده؛ از این تمایل باید مراقبت کرد، افراط فعلیش برام مشهود شده و اصرار بیشتر باعث زیان خواهد شد.

پارتی جالب نبود. ولی دیدن کسوف خیلی جالب بود، هرچند از اینجا کمتر از ۴۰٪ خورشید گرفته بود. از آ که ریکیاویک (ایسلند) زندگی می‌کنه، بعدش پرسیدم که کسوف کاملتون چطور بود؟ گفت نمیدونم، من خواب بودم بیشترش رو. یاد حرفی می‌افتم که دو هفته پیش، سر یکی از جلسه‌های تدارک برنامه‌ی نوروز امسال، وقتی در مورد بی‌طرفی‌ام حرف می‌زدم، گفتم: همین یکی دو سال پیش تحویل سال رو خواب بودم.

خورشید گرفتگی، نوروز، اینجور چیزا ماهیتی دارن که فکر می‌کنم هنوز از درکشون عاجزم. شاید یه موقعی فهمیدم چه خبره؛ نه که پیگیرش نباشم ولی فکر نکنم پیگیری عملیش راه به جایی ببره. به زعم من، باید گذاشت که سلسله ‌پیش‌آمدها سیر خودشون رو طی کنن. و در این میان، باید بیشتر تمرکز کرد بر آنچه از دیده‌ها پنهان است*.

*: جمله آخر، مقروض از آهنگ «بیست سال» پلاسیبو و تعدادی کتاب معنوی قرن‌های گذشته.

۱۳۹۳ بهمن ۲۱, سه‌شنبه

"A Critique of the Pursuit of Happiness"

I translated this for a friend who I thought would want to read this blog post but can't read Farsi. Life presents people with many barriers, and language never ceases to be one. English helps every now and then, but it only goes so far. What follows is my English translation of another message from the center of the world.
----
There isn't much doubt in that there is a certain "something" missing in most, if not all, of our lives, and that the lack of that "something" - whatever it may be - brings us suffering. We can name that "something" happiness, which may not necessarily be a misnomer. However, I think pursuing this "happiness" is futile. I'll tell you why. My main premise is this: it is "better" for each being to be closer to Nature - or better to say, to it's Nature, since nothing except the ways of Nature persist in the long run.

Let me start by saying this: Do mountains and plains, animals, or plants, get happy or sad? Well the answer is obvious: No, or at least we don't know. From what we can know, we can only deduce that the beings of nature are neither happy nor sad. These words are conditions that we attribute to them. In their Natural state of being, these things simply "exist". For us, on the other hand, happiness and sadness are parts of our natural state. The fact that we attribute happiness and sadness to ourselves and other beings shows that being happy or sad is part of our natural state of being as homo sapiens.

The main word in the previous sentence is "Natural" and the main thing I'm trying to say is that a significant portion of the modern-day happiness-inducing behaviors we experience, don't stem from our group of natural behaviors and consequently don't lead to any end. Let me explain these "natural behaviors" with the example of pouring water in a dry well. It must stand that the the well itself has water. If you pour water into it, it may, for a limited time, have water but with this pouring water, the well is not going to become hydrated. It's a collection of rainwater and underwater currents and depth and etc. that defines the "natural behaviors" of this well. Maybe the only thing we can do for that [dry] well is not to pour water in it but to make it deeper so that it's "natural behaviors" would have it become hydrated again. At first glance, however, there isn't much connection between hydrating a well and making it deeper, except for someone who has a grasp on underwater currents dynamics and wells [construction] and etc.

Similar to this, a big portion of our current day happy existence is also at odds with our stacks of natural behaviors. We either fake it. Reference? All these extravagant cameras which are supposed to exaggerate colours such that instead of looking at life, we just look at the pictures we take of it. [Another] reference? The photo collection of happy-looking people called Facebook. [Another] reference? The happiness-filled parties full of people who are sad in solitude and use the gathering as an excuse to escape from this sadness.

Or we just busy ourselves with obsessions. One becomes a movie addict, the other a cigarettes-&-alcohol addict, the other a photography addict, one a sex addict, a book addict, a weblog addict, a food addict, a writing addict, a job addict, maybe a success addict, articles, start-ups, mysticism, love, whatever. Obviously none of these obsessions are bad in themselves, obviously everyone should and must and ought to pursue their interests. The problem is the way these interests are chosen to be pursued. It's that you chase it to run away from your sadness and depression and fuel this with "fear" and "neediness" so that the obsession would distract you from sadness and fear and depression and whatever else you are considering "bad". Or you can pursue it with happiness, with affluence. If you write, or read or take photos or hike or pray or whatever it is you do, it's not a form of begging for a brief release or a cry for "happiness". It should be in a state of abundance, so that I'm not chained by its need, but want it for what it is.

Another thing I want to say is that this word "Happiness" has gotten way too much attention, it's become overrated*. Happiness is undoubtedly an integral part of the good life, whatever definition your good may have; yet like a small child who loves the pickles served next to a main course but hasn't some in a while and his body's ion content has dropped, so now he has made it his mission to fill every food dish in the world with pickles, happiness has also transformed into a parameter everyone is unceasingly trying to increase, no matter the cost. Happiness is a parameter in our mind and body's natural behavior, it's part of a natural system.

Natural systems are way more buffered than to have their stable conditions be changed in the long term with pills and supplementary medications. If your body's lacking Vitamin D, this shows an imbalance much deeper than your Vitamin D count. You can of course take Vitamin D pills, but if you want to fix the imbalance in the long term, you would probably need to change something significant in your life. In your food habits, sleep, physical activities, or as is often said you need to fix your "lifestyle". By taking Vitamin D pills, you may mask one of the symptoms of that imbalanced lifestyle, but that imbalance will do its harm in other many other places. Like a fever that signifies illness, although it must be controlled, forcibly nullifying it is not good for the body nor does it signify health. Lack of happiness is like this too. We can't fix that fundamental imbalance which shows itself in the form of a happiness deficiency with small fragments of happiness.

So what can we do now? I guess nothing, we can't do much. Let's not have a thirst for anything, especially happiness. Let's not pull or push it. Let's leave happiness alone, it'll return with other things on its own accord whenever balance comes back. Let's not be afraid of being unhappy, of weariness and loneliness. Saying this and carrying it out though are two entirely different things.

P.S. I think to myself imagine if someday one would be able to write, hike, brew tea, and love without a sense of fear or need. I know that this is neither perceivable nor imaginable.
---
*: original writer used this word in English.

۱۳۹۳ دی ۱۳, شنبه

۱۳۹۳ دی ۱۱, پنجشنبه

سال نوی میلادی

توی مترو، سر راه خونه‌ی م اینا، بحث سال نوی یک سال پیش شد. یه جایی وسط بحث، ن بهم گفت تو همیشه فقط خاطرات بد یادت میمونه، هیچوقت خاطره‌ی خوبی یادت نمی‌مونه. خب حرفش درسته، دلیل به‌جای جالبی هم داره، ولی مسلماً‌ جلوی اون به این مسائل اقرار نمی‌کنم. گوش نامحرم نباشد جای پیغام سروش.
یاد آهنگ Black Treacle می‌افتم.
--
خونه‌ی م از قرن ۱۹ام به همین شکلش مونده؛ آسانسورشون صندلی داشت. پارکت کفشون هم‌تراز تخته‌های کشتی‌های بین‌قاره‌ای دوران مهاجرت به آمریکا بود. یا لااقل دوست داشت وقتی روش راه می‌رفتی، نوای برادران قاره‌پیماش رو اجرا کنه.
یه مقدار خوبی منو یاد خونه‌ی مامان بزرگم اینا مینداخت. نه صدای تخته‌ها، که جو خونه. سوا از انواع و اقسام نقاشی های روی دیوار، که انگار یکی فقط بر حسب تاریخ نقاشی چیدتشون. کلی اشیا دکور قدیمی هم دور تا دور خونه پخش بود. مثلینکه یکی رفته جمعه بازار رو جمع کرده گذاشته تو یه جعبه، آورده وسط خونشون، یه چشم‌پوش بسته و شروع کرده هرچی دستش میومده رو پرت کرده اینور اونور خونه.
شاید اصلاً بابا بزرگش سال‌ها پیش دقیقاً همین کارو کرده.
ترک‌ها هم جمعه بازار دارن بالاخره.
--
ترک‌ها شبیه به ایرانی‌ها هستن. مثل ایرانی‌ها هم بینشون بعضاً استثانائاً‌ آدم‌های جالب و خوبی میشه پیدا کرد. این سال نویی که خونه‌ی م بودیم، هرچند زبان غالب صحبت‌ها ترکی بود اما باز بهم خیلی خوش گذشت. فکر کنم دلیلش هم آدم‌ها بودن. بودن (بعد از مدت‌ها) اطراف آدم‌هایی که پس‌زمینه‌ی نسبتاً متفاوتی دارن حس جوونی و زندگی بهم داد. حتی ترکی تمرین کردن هم خوش گذشت.
شاید هم صرفاً‌ تصمیم گرفته بودم از این یه خاطره‌ی خوب بسازم. محض ابطال تئوری‌های ن. نه که تئوری‌هاش اشتباه باشن، بلکه دوست‌ دارم که اشتباه کردنش رو ببینم.
--
Like a key under the mat

۱۳۹۳ آذر ۳۰, یکشنبه

نامه‌ای به زوریخ

 یه پری‌روزی اپلیکیشن ETH-Z رو به زوریخ فرستادم؛ دیروزش ایمیل فرستادن که رسیده. کم کم دارم بهتر متوجه میشم که دقیقاً چقدر از ماجرا، رفتن به رشته‌ای ه که بیشتر دوست دارم،‌ و چقدر از ماجرا رفتن به مکانی‌ه که با مردمش سازگارترم. البته اولین اقدامی که بخش معتاد‌تر ذهنم تشویق می‌کنه، غر زدن از همه‌ی مسائل این ماجراهاست که هر چند روز یک بار مثل گرگی که شب وقتی خوابی بره‌هات رو تکه تکه می‌کنه، ذهن آدم رو وقتی حواسش نیست می‌فرسایه.
----
فرداش (مثلاً)، گ ازم پرسیده بود اگه یکی برات یه هدیه ای بگیره، دوست داری چی باشه؟ بهش گفتم دلم میخواد یه چیزی باشه که شناخت طرف مقابل از من رو نشون بده. جمعه شب دیروقت، س از ونکوور رسید. با چی؟ خب با دو تا اسپری مورد علاقه‌ام که قرن‌هاست توی ترکیه و ایران یافت نمیشه. تم یکیشون شاهین و دیگری گرگ‌ه.
----
این روزها، همه چیم - همه‌ی مشکلات، همه‌ی درگیری‌ها، همه اقدام‌ها و فعالیت‌ها - دور یه محور ثابتی می‌چرخه؛ جایی که بایستی باشم، نیستم. البته این رو یه موتیف انتزاعی بپذیرید، چون‌که از «جای مناسب»‌ (یا متضادش، «جای نامناسب»)، «بایستی»، و «بودن» ادراک محسوس دقیقی هنوز ندارم. هرچند این موتیف‌ انگیزه‌ی اصلیم برای همه‌ی کارهای حال‌ام ه، دنبال این‌ هم هستم که تو بحبوحه‌ی همه‌ی این کارها به یه درک کارایی از این مسائل هم برسم. یه چرخه‌ی دیگه، اگه چرخه و دور کم داشتیم.
----
معمولاً چیزی که به‌وسیله‌اش، عدم سازگاری خودم رو با محیط وصف می‌کنم، آدم‌های اطرافم هست: ذهنیت هم‌خوانی نداریم. کم کم فکر می‌کنم این وصف به‌جایی نیست، چون وابسته به آدم‌های اطرافم هست و آدم‌ها - منجمله خودم، البته که حتی خودم - دائماً در حال تغییرن. وصف بهتر، این هست که خودم و آدم‌های اطرافم دنبال چیزهای متفاوتی هستیم. اگر بیشتر اطرافیانم بپرسن که چرا با فوات درباره‌ی کار کردن روی یه پروژه‌ی علوم شناختی صحبت کردی، یارای پاسخگویی ندارم؛ نمی‌تونم طوری توضیح بدم که شخصی با ذهنیت معمول اطرافیانم نسبت به عقلانیت این عمل قانع شه؛ همچین کاری توی فضای ذهنیشون جایگاهی نداره.
تازه، این وصف خیلی هم پراگماتیستیک‌تره. چه سوژه‌ای بهتر از عمل و هدف برای توصیف شباهت‌ها و تفاوت‌ها؟ (فحش‌هاتون در مورد «بهتر» رو می‌تونین این پایین کامنت کنین - استقبال میشه)
----
علی ایّ حال، به عنوان یه مفهوم انتزاعی، تقریباً متوجهم دنبال چی هستم؛ البته اگه خونواده‌ام در اشتباه باشن و این‌ها همه‌اش سایه‌ای از Procrastination نباشه. باید یه طوری ارتباط این موتیف با تصمیم‌گیری‌هام رو بهتر درک و کنترل کنم. باشد که روزی روزگاری، دورِ ماجرا، به عمل و نتیجه‌ هم برسه.

Stay tuned.

قصه، صحنه اول پرده اول.

اخیراً جایی، فکر کنم توی سریالِ جدیدالپخشِ (من خودِ عربم) Fargo، یه قصه‌ای شنیدم.

«یه روزی یه مردی داشته می‌رفته که سوار قطاری بشه. هوا سرد بوده و قطار می‌خواسته حرکت کنه. خودشو بدو بدو به قطار می‌رسونه و در عجله‌ی پریدن توی قطار، یکی از چکمه‌هاش (یا دستکش‌هاش؟) می‌افته رو زمین ایستگاه. میره توی قطار و یهو متوجه می‌شه اون‌یکی چکمه‌اش (یا دستکش‌اش) نیست. اینور و اونور رو نگاه میکنه، یهو رو زمین ایستگاه می‌بیندش، در حالی که قطار داره یواش یواش سرعت می‌گیره و از ایستگاه میاد بیرون. ‌دیگه دیر شده و نمی‌تونه برگرده چکمه‌اش رو ورداره؛ پس اون‌یکی چکمه‌اش رو هم در میاره و از پنجره‌ی قطار می‌ندازدش بیرون؛ که اگه یه موقعی یه بنی بشری چکمه‌اش رو پیدا کرد و ورداشت، یه ست چکمه‌ی کامل داشته باشه،‌ نه یه لنگه که به دردش نخوره.»

آره، به احتمال زیاد از فارگوست. از جنس قصه‌هایی‌ه که دو تا کوئن علاقه دارن روایت کنن.

---
برای یحییایی که زندگیش بدون قطار نمیگذشت، و برای مائده‌ای که کل زندگیش در روایت قصه‌ها خلاصه می‌شد.